“Səbail” birinci dövrədə 4:0 hesabıyla məğlub etdiyi “Kəpəz”ə bu dəfə 0:1 uduzdu. Camal Cəfərovun oyuna əlavə olunun 5 dəqiqənin bitməsinə 10 saniyə qalmış vurduğu qol bu qarşılaşmanın taleyini həll etdi. Eləcə də bu, Şahin Diniyevin “Səbail”in baş məşqçisi postunda üzüldüyü sonuncu qol oldu.

“Dənizçilər”in işləri onsuz da qaydasında getmirdi. Cəfərovun qolu olmasaydı belə, Diniyevin postunu tezliklə tərk edəcəyi gözlənilirdi. Birinci dövrədəki oyundan ötən zaman ərzində “Kəpəz”in xeyli inkişaf etdiyini, yaxud da “Səbail”in ifrat dərəcədə gerilədiyini demək çətindi. Fakt odu ki, “Səbail” ilk dövrədə 4:0 hesabıyla məğlub etdiyi komandaya yenildi. Artıq bu iki komanda arasındakı xal fərqi də 1-ə enib. Növbəti turda “Səbail”lə “Kəpəz” turnir cədvəlindəki yerini dəyişsə, heç kim buna təəccüblənməyəcək.

Buna görə də Şahin Diniyevin istefa verməsini qanunauyğunluq kimi qəbul etdik. Məşqçi həyatı belədi. Bir gün qəhrəmana çevrilirsən, sabah bunun əksi olur. Şahin bəy də illərini futbola vermiş adamdı, ona görə də hadisələrin belə axarına hazır olduğuna şübhə etmirəm. Yaxşı ki, “Kəpəz”dəki oyunlar “Səbail”də təkrarlanmadı, Şahin Diniyevin sadəlövhlüyündən, bəlkə də xaraktersizliyindən istifadə edib, onun adına hansısa maliyyə maxinasiyasına əl atmadılar. Ona görə də Diniyev “Səbail”dən bu şəkildə ayrıla bildiyinə görə şükr etməlidi. Azərbaycan futbolu əməlli-başlı “qurdlar vadisi”di. Burda təmiz adını, sağlam başını saxlamaq, eyni zamanda da işləmək çox çətindi.

Şahin Diniyevlə şəxsi tanışlığımın tarixi 2007-ci ilə təsadüf edir. Almatıya gələn milli komandamımızın düşərgəsinə baş çəkmişdim, Diniyevin “Ayser”dəki otağında dəmlədiyi çaydan içə-içə xeyli söhbətləşmişdik. Həmin vaxt Serbiya ilə oyundakı hadisələrə şahidlik etməmişdik, Diniyev başına gələcəklərdən xəbərsiz idi. Olanlar oldu, yaşananlar yaşandı. Bütün bunlar keçmişdə qalıb. Onları yenidən qurdalamaq, qaysaq bağlamış yaraları qanatmaq fikrində deyiləm. Mənim onsuz da Şahin Diniyevin şəxsiyyətinə, insanlığına böyük hörmətim var idi. Amma bu yaxınlarda təsadüfən eşitdiyim bir əhvalat bu hörməti daha da artırdı. Özünə zəng edib, həmin hadisəni dəqiqləşdirəndə əvvəlcə bundan necə xəbər tutduğumu soruşdu, sonra da sakit səslə “mən nə etmişəm ki? Sadəcə, borcum idi” dedi.

Mən o əhvalatı eşidəndə Şahin bəy “Səbail”lə Türkiyədə təlim-məşq toplanışına getmişdi. Həmin vaxt bu barədə yazmadım, istəmədim ki, başqa fikrə düşənlər olsun. Desinlər ki, Diniyevin təbliğatına çalışıram. İndi Şahin bəy işdən ayrılıb, onun futbol mütəxəssisi kimi keyfiyyətləri öz yerində. Mən rahatlıqla onun insanlığından yaza bilərəm. Birinci Qarabağ müharibəsi zamanı yaralı əsgərlərimizdən bir qrupunu müalicə üçün İsrailə aparıblar. Bu işə adı bilinməyən sponsor tərəfindən pul ayrılıb. Amma ortadakı işbazlar yaralı qazilərimizi ora aparandan sonra pulları götürüb aradan çıxıblar. Yaralılar çətin vəziyyətdə qalıb, özəl xəstəxanalar ödəniş olmadığına görə onların müalicəsinin tamamlamayıb. Pulsuz-parasız qərib diyarda qalan qazilərimizin acınacaqlı durumunu yerli televiziyalardan biri işıqlandırır ki, azərbaycanlı yaralılar kömək gözləyir. Həmin vaxt İsraildə çıxış edən Şahin Diniyev bundan xəbər tutan kimi maşın kirayələyir, zəruri ləvazimatlar, qida alıb qazilərin görüşünə tələsir. Onların yerləşdirilməsi, qidalanması, müalicələrinin tamamlanıb Bakıya yola salınması üçün əlindən gələn köməyi edir. Qazilərdən xahiş edir ki, bu haqda kimsəyə bildirməsinlər. Mən bu hadisədən 30 il sonra, həmin qazilərdən biri ilə təsadüfi tanışlıq əsnasında xəbər tutdum.

Bundan sonra Şahin Diniyev məşqçi işləyə də bilər, işləməyə də. Uğur da qazanar, uğursuz da olar. Mənim üçün bunlar heç nəyi dəyişməyəcək. Çünki onun insanlığına hörmət etmək üçün yetərincə ciddi səbəb var. Qalan şeylər çox da vacib deyil.

AMAL